Uncategorized Archieven - Igoia

Welkom bij Igoia

Caro Beckers — Thu, 16 Jan 2025 08:10:04 +0000

Het is moeilijk onder woorden te brengen hoe dankbaar ik ben voor het feit dat ik mij een mama mag noemen. De transformatie naar het moederschap is de meest magische reis die ik ooit gemaakt heb en het wordt iedere dag beter. Vandaag voel ik mij sterker dan ooit in het moederschap en kan ik meestal genieten van de uitdagingen die iedere dag op mijn pad komen. Dat is ooit anders geweest.

Jaren heb ik afgeteld naar het moment dat ik mama kon worden. Zwanger zijn was ondanks de gekende kwaaltjes ZALIG en ik kon niet wachten om dat babylijfje in mijn armen te houden. Sparkle in mijn ogen en met een hart dat overliep van liefde voor mijn eerstgeborene. En dan begint je leven als moeder. Onzekerheden, angst, tranen, vermoeidheid maar ook veel vreugde, liefde en kracht.

De eerste weken…dat is me wat. Deze periode wordt ook wel het postpartum of het 4de trimester genoemd. Wanneer je dit opzoekt, vind je bijna uitsluitend links naar postpartumdepressie?!? Hoe demotiverend is dat? Mijn vroedvrouw-en moederhart bloedt. Dit kan niet de bedoeling zijn. Hier wil ik iets kunnen betekenen. Uren leesplezier, opzoekwerk en observatiemomenten later merk ik dat het zo gemakkelijk niet is.

Onze maatschappij is hier niet altijd even helpend alsook de druk die we onszelf opleggen dat alles perfect moet zijn. We zijn vaak vooral bezig met wat anderen van ons vinden. Het is een innerlijk conflict. We willen én een goede moeder én een leuke partner én een te gekke vriendin zijn én een boeiende carrière én een instagram-proof huis én …

Uitdagende opdracht die transitie naar het moederschap. Het is voor een stuk afscheid nemen van de persoon die je was naar een nieuwe ik. Een mama. Het zorgen voor je bundeltje geluk dat volledig afhankelijk is, kost toewijding en het maakt dat je open staat voor emoties die je nog nooit zo intens ervaren hebt. Het minste dat hierover gezegd kan worden is dat je je kwetsbaar en onzeker voelt nét omdat je dit zo goed of zelfs perfect wilt doen.

Vaak ben je al ver voor je zwangerschap bezig met gezonde leefgewoontes, foliumzuur, yoga, boeken lezen …om je voor te bereiden op je rol als moeder. Omdat je dit vooral niet verkeerd wilt doen. Stel je voor dat je dit verpest? Hell no, geen optie! Voel je de druk al? Voel je al hoe graag je controle hebt over heel dit magische gebeuren. Hoe graag je de touwtjes in handen houdt. Je bereidt je voor en vaak heb je in je hoofd het hele scenario al uitgeschreven. Gewapend met een geboorteplan, een mombag vol zorgvuldig uitgekozen kleertjes en het telefoonnummer van de drukker want de wereld moet zo snel mogelijk weten dat jullie wonder geboren is.

Je verwacht de hoofdrol te spelen in dit hele verhaal en zo hoort het ook. Jammer genoeg is de realiteit vaak anders. Zeker wanneer angst het overneemt van vertrouwen. Weg innerlijk kompas, weg scenario, weg kracht. Hoe vaak zeggen we ja tegen een ander en hierdoor nee tegen onszelf. Hoe vaak voelen we iets anders dan wat we uiteindelijk doen of zeggen. Waarom is het zo moeilijk om als vrouw de regie in eigen handen te houden? Waarom hebben zoveel vrouwen het gevoel van falen wanneer ze mama worden? Waarom kan een geboorte uiteindelijk zo een trauma worden? Waarom wordt het postpartum bijna automatisch gelinkt aan iets zwaar en negatief waarvan je liefst zo snel mogelijk af bent.

Dit is niet zoals het bedoeld is. Integendeel. Het postpartum hoort bij de zwangerschap, net zoals de baarmoeder bij de vrouw hoort. Het is een waardevolle periode waarin niet alleen een baby geboren wordt maar ook een moeder, een vader, broer, zus. Laten we het postpartum in ere herstellen. Laten we terug een positieve klank geven aan deze periode. Laten we samen zorgen voor elkaar, hier, nu, als we oud zijn maar vooral als we pas ouders zijn geworden.

“It takes a village to rise a child”. Laten we samen die village zijn. Laten we voorleven aan onze kinderen, zodat zij later mannen en vrouwen kunnen zijn die vanuit hun innerlijke kracht het ouderschap aangaan. Elkaar helpend en steunend zodat niemand zich nog eenzaam moet voelen in die eerste intense en kwetsbare periode. Daarom deel ik met liefde deze blog. Het is een ode aan het postpartum, aan alle lieve mama’s, papa’s, broers en zussen die ook geboren worden. Net als hun baby. Zodat ze samen kunnen genieten, koesteren en elkaar leren kennen. Zodat ze vol vertrouwen kunnen starten aan het ouderschap. Ik neem jullie mee in deze intense periode zodat jullie vol pracht kunnen genieten van postpartumkracht.

Liefs,

Silke

Het bericht Welkom bij Igoia verscheen eerst op Igoia.

Mijn verhaal

Caro Beckers — Thu, 16 Jan 2025 08:06:28 +0000

Dat ik graag mama zou worden, wist ik al als opgroeiend meisje. Ik werd de kindermagneet genoemd, vakanties vulde ik met babysitten en van mijn zakgeld kocht ik babykleertjes die ik bewaarde in een rieten mand. Ooit zou immers mijn kindje deze kleertjes kunnen dragen. Vlinders in mijn buik. Ik wist het zeker.

Ik ben de natuur dan ook enorm dankbaar dat ik effectief mama ben kunnen worden van 2 prachtige zonen. Zwanger zijn, vond ik heerlijk. Ik voelde me zo verbonden met mijn kindjes. Mijn bevallingen waren jammer genoeg minder rooskleurig. Ondanks mijn goede voorbereidingen wist ik niet het vertrouwen te houden en heeft angst het tot twee keer toe overgenomen. Bij mijn eerste kindje heeft dit voor een erg wankelend postpartum gezorgd waarin ik mij heel vaak alleen en mislukt heb gevoeld. Ik voelde mij zo gefaald als vrouw. Hoe kon het zijn dat ik die alle boeken omtrent zwangerschap en geboorte had gelezen en nota bene vroedvrouw van opleiding, zo een vreselijke bevalling moest doorstaan.

Tranen met tuiten heb ik gehuild. Ik wou zelfs geen mama meer zijn. Borsten vol melk en zelfs dat ging fout. Na een vreselijke bevalling kon ik ook nog ervaren dat ik niet bekwaam was om mijn kind aan de borst te laten drinken. Nog meer tranen. Op was ik, helemaal op. In die tijd woonde ik ver van mijn familie en vrienden waardoor eenzaamheid het gevoel is wat als eerste bij mij opkomt als ik terugdenk aan mijn eerste weken als mama. Eenzaam en alleen. Gefaald als vrouw en als moeder. Een roze wolk met een zwart randje. Toch heb ik mij op de één of andere manier hier door geworsteld. Zonder hulp en zonder medicatie. Want er was ook schaamte.

Allé, ik had nu toch waar ik al zolang van droomde. Mijn lieve baby heeft er zich allemaal niet veel van aangetrokken. Ik denk dat hij mijn sterke moederliefde heeft gevoeld, ondanks mijn angsten en twijfels. Hij wist dat ik hem nodig had en hij mij. Samen hebben we ons door de borstontsteking, kolfgeluiden, krampjes en de uren slaaptekort geworsteld. Alles omringd door die oersterke moederliefde.

Ik herinner mij dat ik mij na een half jaar mama zijn terug wat meer in mijn kracht bevond. Dat ik terug helderder kon nadenken over keuzes die gemaakt moesten worden. Dat ik weer dichter bij mezelf was. Dat de roze wolk geen zwart maar ook een gouden randje kon hebben. Heerlijk is het wanneer je voelt dat je in je kracht kan staan en trouw kan blijven aan jezelf. Hoewel ik nog vaak heb gewankeld is het toch vooral door mijn tweede zwangerschap dat ik het verschil heb kunnen ervaren wat vertrouwen kan doen.

Waar ik bij de geboorte van mijn eerste kindje werkelijk alles uit handen heb gegeven en overgeleverd was aan de angst, heb ik bij mijn tweede bevalling veel meer de regie in eigen handen kunnen houden. Ik wist ook gewoon heel zeker dat ik geen herhaling wou van die eerste traumatische bevalling. Angst heeft zeker meegekeken over mijn schouder. Ik voelde vaak zijn hete adem in mijn nek. Toch heb ik hem op afstand weten te houden. Hem niet laten infiltreren in deze zwangerschap. IK zou bepalen hoe het ging verlopen. Niet HIJ.

Mijn baby en ik zouden dit samen doen. Geen drama, geen angst. Wel vertrouwen en kracht. Dankzij de waardevolle begeleiding van mijn vroedvrouw en de steun van mijn partner om mijn pad te mogen volgen, is het gelukt om deze keer geen trauma te beleven. Ik heb nog steeds niet de bevalling gekregen die ik iedereen zou toewensen maar ik had wel controle. Er werd naar mij geluisterd en ik kon op mijn gevoel afgaan. Er is overleg geweest en ik ben dicht bij mezelf kunnen blijven. Ook nu had ik weer borsten vol melk die ik met liefde aan mijn baby kon geven. Het lukte! Ik kon borstvoeding geven! Trots als een pauw, echt waar.

Wat een verschil met mijn eerste postpartumervaring. Zonder twijfel heeft mijn fantastische kraamhulp daar ook haar steentje aan bijgedragen. Er werd voor mij gezorgd. Ik werd omringd. Ik was niet alleen. Vanaf dag 1 was hier een roze wolk met een gouden randje. En zo lieve mensen, zo zou het moeten zijn. Voor iedere mama, papa en baby. Dat ze zich liefdevol omringd voelen. Dat ze gekoesterd en verzorgd worden. Dat ze kunnen samen zijn en genieten van deze waardevolle tijd. Dat ze ondanks de vermoeidheid en zorgen kunnen zeggen dat ze ervan genoten hebben. Hoe zwaar ook. Dat dit hun als persoon krachtiger en sterker heeft gemaakt.

Ik heb ze beiden mogen ervaren. Het zwarte en het gouden randje. Ik ben ze alle twee dankbaar. Ze hebben mij zoveel geleerd. Ze hebben me gemaakt tot de mama die ik nu ben. Zo belangrijk is onze postpartumervaring jaren later nog steeds. Het is de blauwdruk van de start van het ouderschap. Van onschatbare waarde. Daarom wil ik met Igoia er voor jullie zijn. Zodat er nooit nog een mama, papa of baby is die zich alleen moet voelen. Die radeloos is. Die het gevoel heeft te falen. Die in stilte lijdt. Het is een ode aan de eerste 1000 dagen. Om deze wonderlijke periode het gouden randje te geven dat het verdient. Om je te laten voelen dat je niet alleen staat en dat hulp krijgen geen zwakheid maar juist kracht betekent.

Lieve mama, papa en baby, you are so loved!

Het bericht Mijn verhaal verscheen eerst op Igoia.

Woorden van hart tot hart

ronnyvanderborght — Wed, 15 Jan 2025 08:47:35 +0000

“De korte tijd van je aardse bestaan
Is bedoeld om je diepste ziel te doorgronden.
Deze is uniek en herkenbaar, zoals de zon en de maan,
En wacht geduldig tot je haar tot leven zal wekken.
Als je voorbij de grenzen van je ego gaat
Ontdek je wie je werkelijk bent.
Je bent een prachtig en zuiver mens,
Die komt vanuit grootse universele kracht.
Als je op een dag wakker wordt
En je hart opengaat, zal de energie in jou stromen.
Je ontdekt de hemel,
Terwijl je nog met je voeten op de aarde staat.”

Gisteren las ik deze prachtige woorden in het boek KI van Hans Peter Roel. Ze raakte me tot diep in mijn hart. Vandaag vraag ik me af waarom? Welke boodschap in deze woorden komt zo hard binnen? Waarom raakt het mij zo en voel ik beroering in de zuiverste zin van het woord? Kippenvel, tranen en herkenning….dat zijn woorden die ik aan het gevoel geef. Ik zie het als een spiegel. Een spiegel voor mijn ziel. Iets wat ik zelf nog mag aankijken.

Doorgrond ik mijn diepste ziel? Wek ik haar tot leven? Ga ik voorbij de grenzen van mijn ego? Is mijn hart open en stroomt mijn energie? Niet het wegstromen waardoor ik me leeg voel maar het stromen waarbij ik in een flow kom, waarbij de stroom mijn hart passeert en daar een liefdevolle, zuivere energie achterlaat. Waardoor ik de hemel ontdek.

En wat is dan de hemel? Ik ken dit enkel als de plek waar je terechtkomt als je een braaf mens bent geweest in je leven. Althans zo werd het mij als jong meisje aangeleerd op school. De hemel en de hel. Maar zit je dan in de hel als je de hemel niet voelt? Of is er ook iets als een vagevuur? Een tussenstation waar je even kan uitrusten, bekomen van een eventuele hel en jezelf de toestemming geven om terecht te komen in de hemel.

Jouw hemel. Jouw zielsbestemming. En dan zijn we er….je ontdekt jouw hemel, je voelt dat je niet meer op je tussenstation zit, je voelt de flow, de energie, de stroom, je hart dat klopt, hét klopt….je bent in de hemel met je voeten op de aarde.

Het bericht Woorden van hart tot hart verscheen eerst op Igoia.